Leysist upp á langri nótt
lifnar ekki, vænti þín í svefni.
Dregur þvílíkt úr mér þrótt
eins og ég sé ekki úr föstu efni.
Finnst oft sem ég sjái þig
en samt er það alltaf einhver önnur.
Sjúkleikinn grefur sig í mig
veröld mín er djöfuls möguleikur.
gegnum lífið er nú alveg týndur.
Gjöfin sem ég frá þér fékk
fólst í því að vera eilíft píndur.
Finn inn í mér að ekkert er sem áður
ekki alltaf viss um hvernig stendur á-á.
Jafnvel blindfullur er ég oft allsgáður
í öfugu hlutfalli við mína innri þrá.
Ég læðist burtu, lifi einn
rifna ekki upp úr djúpum svefni.
Lengst af er ég ekki neinn
alveg laus úr mínu fasta efni.
Hef enga hugmynd hver þú ert
held að ég sé ímyndunarveikur.
Vissulega er vit mitt skert
og veröld mín er djöfuls möguleikur.
gegnum lífið er nú alveg týndur.
Gjöfin sem ég frá þér fékk
fólst í því að vera eilíft píndur.
Finn inn í mér að ekkert er sem áður
ekki alltaf viss um hvernig stendur á-á.
Jafnvel blindfullur er ég oft allsgáður
í öfugu hlutfalli við mína innri þrá.
Finn inn í mér að ekkert er sem áður
ekki alltaf viss um hvernig stendur á-á.
Jafnvel blindfullur er ég oft allsgáður
í öfugu hlutfalli við mína innri þrá.
Finn inn í mér að ekkert er sem áður
ekki alltaf viss um hvernig stendur á-á.
Finn inn í mér að ekkert er sem áður
G
F
Am
G~D
Em
A~D
A
Em~D
Dm
A~C~
C
D