Breytir borg um svip

Breytir borg um svip,

birtu bregða fer.

Skuggar langir skríða fram,

það er samkoma á Her.

í Grjótaþorpi gömul hús

geispa’ á meðan drekka á Duus

dagsins amsturs börn og gleyma sér.

Berst frá Hótel Borg

baráttunnar ljóð.

Þar inni kveða Vísnavinir

verkamannsins óð.

Jón á Austurvelli er,

uppi’ á stalli einn, hann ber

bæjarlífsins minninganna sjóð.

Lúin sál á síðum frakka

labbar yfir Lækjartorg.

Inn í strætóskýlisskarkalann

með dropa sína og sorg.

Eyðilegt er Austurstræti, ómar öldurhúsum frá,

dags þar liðinn þys og læti

leggur skugga’ á húsin grá.

Börnum sínum er

borgin skjól og vörn

sem breiðir yfir andamamma

unga sína á Tjörn

Gistir hana gleði og sorg

glæðir lífi götur, torg.

Það er nótt í Reykjavíkurborg.

Þegar mætir morgunbjarmi

myrkri nætur, allt er hljótt.

Langt frá heimsins glaumi og harmi

hvílir bærinn vært og rótt.

Undir vegg af veikum mætti vaknar vorsins fyrsta blóm.

Syngur hverjum hjartans slætti

söng um lífsins helgidóm.