Bm
A
E
Sumarið sem þig fór að kvíða,
F#m
D
Em
gastu vitað hvað að þér sótti.
Bm
A
E
Betur hefði leyft þér að bíða,
F#m
D
Em
í húmi hausts hófst þinn flótti.
Bm
A
E
Þér varð á og strax dæmdur
F#m
D
Em
en aldrei spurt hvað væri að!
Bm
A
E
Yfirgefinn og úr lífinu flæmdur
F#m
D
Em
dómharka fólksins sá um það!
G#
Gm
Bm
Veistu hvernig það er að sofna
E
C#m
F#m
með nístandi óttann í huga sér?
G#
Gm
Bm
Þegar vitund við lífið er að rofna
E
C#m
F#m
þú þráir að vera ekki lengur hér!
Bm
A
E
Í huganum bjóst til eigin heim
F#m
D
Em
á hörkunni gast varið þig þar.
Bm
A
E
Þú þráðir að geta komast heim
F#m
D
Em
en vissir ekki hvernig eða hvar.
Bm
A
E
Hugur þinn sér svarta hunda
F#m
D
Em
sem elska er myrkrið skellur á.
Bm
A
E
Af ótta þú þorðir ekki að blunda
F#m
D
Em
því þeir koma þegar síst er von á!
G#
Gm
Bm
Heyrðir í hundunum ýlfra í kór,
E
C#m
F#m
vissir ekki hvað þeir vildu þér.
G#
Gm
Bm
Þú átt að vera sterkur og stór
E
C#m
F#m
og harðbannað að kveinka sér!
Bm
A
E
Í ofsahræðslu og ætandi ótta
F#m
D
Em
þú varst að drepast úr kvíða.
Bm
A
E
Um ískalda nótt lagðir á flótta,
F#m
D
Em
of sárt að vera lengur að bíða.
Dm
Cm
Gm
Þú manst eftir drengnum góða
Dm
Cm
Gm
er hvarf í myrkrið og týndi sér!
Bbm
Am
Dm
Örlög hans setja þig enn hljóða
Bbm
Am
Cm
Gm
því þú aldrei spurðir; „hvernig líður þér?“!
Bbm
Am
Dm
Örlög hans setja þig enn hljóða
Bbm
Am
Cm
Gm
því þú aldrei spurðir; „hvernig líður þér?“!
Bbm
Am
Cm
Gm
því þú aldrei spurðir; „hvernig líður þér?“!
Cm
Gm
“hvernig líður þér?”!
Cm
Gm
“hvernig líður þér?”!
D
C#m
A
Em
Bm
E
F#m
Cm
Bbm
Am
Dm
Gm
G#
