Út í kófið

Ég vakna einn með kettinum

og úti’er allt í byl og kófi;

ég næ í klósettpappírinn

og reyni’að nota hann í hófi.

Mig dreymir oft um kaffihús

og líf sem væri aðeins betra;

um nánd við manneskju,

sem er kannski’innan, tveggja metra.

Svo held ég út í kófið, held ég út í kófið,

út í kófið, ég hendist út í kófið.

Veirurnar bíta mig, örverur skíta á mig.

Ég hika’ekki neitt, heldur geng bara greitt

þegar fólk fer að líta’á mig.

O-oooh,   Ú-úúú (Spritt-spritt)

Ég sé á göngu annað fólk við trimm,

og með hund á ráfi.

Og augun stara’á móti mér:

„Hvað er hann þessi’á snáfi?!“

Ég þori’ekki’út í búð, ég er með of þurra húð!

Ég hendist út í kófið, hendist út í kófið,

út í kófið, ég hendist út í kófið.

Veirurnar bíta mig (þær bíta mig),

örverur skíta á mig (og skíta‘á mig).

Ég hika’ekki neitt, heldur geng bara greitt

þegar fólk fer að líta’á mig.

Út í kófið, aftur út í kófið, út í kófið,

(ég) hendist út í kófið

Ég leita og leita‘að flóttaleið, þegar ég veit af þeim,

þegar fólk fer að líta’á mig.