Heimaklettur úr hafi rís,
dýrð sé þér, lof og prís.
Gyllir feld þinn sólarglóð,
skrýðist fegursta blómaslóð.
Stendur vörð þinn, dag og nótt,
syngja fuglar fagurt lag,
þeir eiga lífið, að launa þér,
sem að berð þá í faðmi þér.
Nú lýsist’u upp og ljómar allur
er rökkvar til á eyjunni fögru.
Þá kert’ eru sett, í klettahillur
og ljósið nú þeim gefur þeim merki
að lífið sem býr, innan í þér
mun alla tíð lifa, áfram, hér.
Þú vörður Eyjanna tiginn ert,
þó að aldri, þú gamall sért
Nú lýsist’u upp og ljómar allur
er rökkvar til á eyjunni fögru.
Þá kert’ eru sett, í klettahillur
og ljósið nú þeim gefur þeim merki
að lífið sem býr, innan í þér
mun alla tíð lifa, áfram, hér.
Heima klettur úr hafi rís,
dýrð sé þér, lof og prís.
Gyllir feld þinn sólarglóð,
skrýðist fegursta blómaslóð.
Nú lýsist’u upp og ljómar allur
er rökkvar til á eyjunni fögru.
Þá kert’ eru sett, í klettahillur
og ljósið nú þeim gefur þeim merki
að lífið sem býr, innan í þér
mun alla tíð lifa, áfram, hér.