A
Austfjarðaþokan yfir láð og lög
E
læðist sínum mjúku daggarfótum,
D
A
dimmust er hjá brekkurót um.
A
Sveipar döggvum hlíð og græna grund,
E
geymir lítinn bát á fiskimiði.
A
andar sínum dula friði.
D
A
Hún glettist stundum vegfarendur við,
E
D
A
og vakið getur þeirra reiði,
D
A
er hennar vegna hafa verða bið
E
A
um hánótt upp á Fjarðarheiði.
D
A
Hurðinni laumaðu loku frá
D
og læðstu út í vorkvöldið hýr á brá.
G
Em
Austfjarðarþokan er engri þoku lík,
A
D
hún er elskendum góð og skilningsrík.
A
Spor þeirra felur á grænni grund
D
glitrandi döggvum um óttustund.
G
Em
Náttlangt hún hylur velli, vötn og gil,
A
D
en víkur fyrir sólinni um dagmálabil.
Em
G
D
E
A
