Sökkvandi sólin svífur heit yfir húsum
á alla sem ég elska svo mikið.
Aumingja almúginn vaknar við skerandi ópið
stingur í sjóðandi hugsun
og alla sem ég elska svo mikið.
Brátt mun ég falla, brátt mun ég sökkva í syndasvað
Brátt mun ég kalla, brátt mun ég kalla á ástina
Ströndin skilur sökkvandi sálu frá drukknun
og ást til þín sem ég elska svo mikið.
Brátt mun ég falla, brátt mun ég sökkva í syndasvað
Brátt mun ég kalla, brátt mun ég kalla á ástina
Brátt mun ég falla, brátt mun ég!
Andvaka ligg ég á ströndinni og hugsa
um stundirnar sem við áttum
af lífinu sem gáfum við hvort öðru
Brátt mun ég falla, brátt mun ég sökkva í syndasvað
Brátt mun ég kalla, brátt mun ég kalla á ástina
Brátt mun ég falla, brátt mun ég sökkva í syndasvað
Brátt mun ég kalla, brátt mun ég kalla á ástina
Í eldroða morguns úr öskunni smáblómið rís
rekur á brott djöfuls skugga
Ástin hún rís, aftur á ný
Ástin hún rís, aftur á ný
Ástin hún rís, aftur á ný
lífið ég kýs, lífið ég kýs,
Lífið ég kýs, (lífið ég kýs)Brátt mun ég falla(falla)
falla, brátt mun ég sökkva, (sökkva)sökkva
lífið ég kýs lífið ég kýs
Dm
A
Bb
Gm
C
D
E
F
Bm
C#
F#
G