Am
C
F
Am
C
F
Am
Am
C
það byrjaði allt fyrir löngu síðan
F
Am
inni á einhverjum bar
C
þeir sögðu að hann væri góður
F
C
og ætti oftar að syngja þar
Am
C
hann hóf strax handa við
F
C
að læra lög á gítarinn
Am
C
hann vissi ekki hvert það myndi leið’ann
F
C
gegnum þjóðveginn.
Am
C
hann ferðaðist svo fljótlega
F
Am
um landið vítt og breitt
C
og hóf að selja sjálfan sig
F
C
fyrir nánast ekki neitt
Am
C
hann á endalaust af minningum
F
C
en eru þær þess virði
Am
C
ef þú endar undir áhrifum
F
C
á bar í Hafnarfirði
Dm
og nú situr hann einn í dimmu húsi
Am
enginn honum hjá
G
F
Am
gítarinn er það eina sem hann á
Dm
F
hann situr einn í dimmu húsi
Am
enginn honum hjá
G
F
Am
gítarinn er það eina sem hann á
Am
C
hann virtist vera til í allt
F
Am
fyrir frægð og skjótan frama
C
en það var nauðsynlegt að deyfa sig
F
C
og þykjast hafa gaman
Am
C
hann þoldi illa umtalið
F
Am
enda viðkvæm litla sálin
C
ný kærasta á hverjum stað
F
C
flækti bara máli
Am
C
hann kynntist fólki út um allt
F
C
sem að sagðist hafa trúna
Am
C
en nú er frægðarsólin sest
F
C
svo hvar eru þau núna
Dm
hann situr einn í dimmu húsi
Am
enginn honum hjá
G
F
Am
gítarinn er það eina sem hann á
Dm
F
hann situr einn í dimmu húsi
Am
enginn honum hjá
G
F
Am
gítarinn er það eina sem hann á
Am
C
hann varð einu sinni ástfanginn
F
Am
en hann hrakti hana frá sér
C
því það sem skipti öllu máli
F
C
var að finna á sér
Am
C
hann hefði eflaust geta beðið hana
F
C
að hjálpa sér til baka
Am
C
en hann var upptekin af því að gefa
F
C
það sem aðrir vildu taka
Dm
hann langar svo til að sofna
F
Am
en minningarnar láta ‘ann vaka
Dm
þar sem hann situr einn í dimmu húsi
Am
enginn honum hjá
G
F
Am
gítarinn er það eina sem hann á
Dm
F
hann situr einn í dimmu húsi
Am
enginn honum hjá
G
F
Am
gítarinn er það eina sem hann á
Am
C
hann ætti kannski að biðja einhverja
F
Am
afsökunar á öllu
C
eða þá sem ekki skilja
F
C
að þetta var hans köllun
Am
C
hann situr oft í húminu
F
C
og hugsar gamla tíma
Am
C
hann langar að hringja í hana
F
C
en hann starir bara á símann
Dm
því hann þorir ekki að hringja
F
hann þorir ekki að hringja
C
hann þorir ekki að hringja
G
hann þorir ekki að hringja
Dm
F
heldur semur bara lag
C
G
það er það eina sem hann kann
Dm
þar sem hann situr einn í dimmu húsi
Am
enginn honum hjá
G
F
Am
gítarinn er það eina sem hann á
Dm
F
hann situr einn í dimmu húsi
Am
enginn honum hjá
G
F
Am
gítarinn er það eina sem hann á
Dm
þar sem hann situr einn í dimmu húsi
Am
enginn honum hjá
G
F
Am
gítarinn er það eina sem hann á
Dm
F
hann situr einn í dimmu húsi
Am
enginn honum hjá
G
F
Am
gítarinn er það eina sem hann á
Am
C
hann hafði þolað högg
F
Am
sem nánast vonlaust var að laga
C
hún virtist aldrei deyja
F
C
þessi ljóta lygasaga
Am
C
hann barðist einn um tíma
F
C
en það tók því ekki lengur
Am
C
brenndur maður, brotin flaska
F
Am
slitinn strengur
Am
C
G
Dm
F
