A
F~m
A
F~m
A
F~m
A
F~m
A
E7
Á grundinni við réttarvegginn ganga þau í dans,
A
og Gunna stígur jitterbugg, en Jónki Óla-skans.
A7
D
Jónki bóndi í hjáleigunni og kaupakonan hans,
B7
E
Brosljúf ástfús borgarmær, sem bregður ei við neitt.
A
E7
:,: Ilmvatnsþvegin, uppmáluð, og augnabrúnareitt.
A
og Jónki hefur rakað sig og rauðan lubbann greitt:,:
A
E7
Hæ, hó, hæ, hó tónar töfra’ og kalla
A
Hæ, hó, hæ, hó, hljóma klettar fjalla
A
E7
Og fullur máninn gægist yfir grettið tindaskarð
A
geislasindri fölvu stráir laut og döggvott barð.
A7
D
Er það bara blær, sem pískrar bak við réttargarð?
B7
E
Heitt að Jóni hallast Gunnar, hvíslar „Ég er þreytt“
A
E7
:,: Hvaða fjas og vitleysa og Jónki brosir gleitt.
A
Ó hann Jón það erkiflón, sem aldrei skilur neitt.:,:
A
E7
Hæ, hó, hæ, hó grund við dansinn dynur,
A
Hæ,hó, hæ, hó, harmoníkan stynur.
A
E7
Á grundinni við réttarvegginn gengið var í dans,
A
og þegar Jónki þreyttist á að þramma Óla skans.
A7
D
vegavinnustrákur stökk af stað með Gunnu hans.
B7
E7
Og fullur máninn gægðist yfir grettið tindaskarð.
A
E7
:,: glottir kalt að Jónka’ er skimar út um laut og barð.
A
Já – hamingjan má vita hvað af henni Gunnu varð.:,:
A
E7
Hæ, hó, hæ, hó hrópar Jói’ og stynur
A
hæ, hó, hæ, hó dimmt í klettum dynur
D
A7
F~m
A
B7
E7
E
