Er þetta telpuanginn okkar?
Er þetta sá sem hún lék við?
Sést nú hvað tíminn áfram æðir,
Hvenær varð hann svo hár og glæstur,
Voru þau ekki bara bö rn í gær?
Anginn sem óðar varð að blóm i
opnar sig meðan horfum á.
sífellt, þau sumar jafnt se m vetur
senda´okkur hamingju og tár.
Gæti ég sagt þeim einhvern sannleik,
sem kann að létta ævikjör?
Sannleikann verða þau að læra´af
Auðséð hvað sæl þau verða saman.
Af því að ástin réði hér.
Gæti sú hamingju þá h lotnast mér?
Orðið er fræ að fögru bló mi,
fyrr en við hendur reiðum á.
G6
Am6
F#m7
D7
Gmaj7
Baug
Em7
F#7
Am
B7
F#
Em
Am7
E7