Sumarást

Þegar lóan kemur svífandi um sæ  inn,

þegar sunnanþeyrinn strýkur mér um kinn

vaknar þrá mín heit, og blíða, frjálsa blæ  inn

læt ég bera kveðju heim í fjörðinn þinn.

Því ég veit að yfir fjöllin blærinn flýgur

og í faðmi sínum ber hann ennþá vor,

svo að upp úr jörðu ilmur bráðum stígur

það er ilmur lífs er þiðna vetrar spor.

Þegar fríið hefst ég ferðum til þín hraða,

yfir fjöll og heiðar svíf á skammri stund,

því að minningarnar lokka mig og laða

á hinn lengi þráða góðra vina fund.

Er ég hitti þig á ný

þá er hvergi á lofti ský

og ég horfi sæll í björtu augun þín.

Ég á „sjensinn“ sveifla mér

og þar svíf í dans með þér,

þú ert sumarást og hjartans vina mín.

Þegar fríi lýkur brátt ég hverf til baka,

en í brjósti mínu lifir von um það

að þú ótal nætur viljir með mér vak  a

kæra vina mín, á þessum sama stað.